Jesteście tutaj: › Strona główna › Dwutlenek chloru jako dezynfekant

Dwutlenek chloru jako dezynfekant

Właściwości i skuteczność dwutlenku chloru

Fizykochemia ClO2

W warunkach normalnych dwutlenek chloru jest zielonym gazem o zapachu przypominającym chlor, dobrze rozpuszczalnym w wodzie (10 razy lepsza rozpuszczalność od chloru). Jako że, w odróżnieniu od tlenków na innym stopniu utlenienia, ClO2 nie jest bezwodnikiem kwasowym, absorpcja tegoż w wodzie nie prowadzi do hydrolizy oraz wytworzenia kwasów chlorowych. Istota działania dezynfekującego ClO2 tkwi w jego silnych własnościach utleniających, bez wytwarzania chloru jak również chloropochodnych, co stanowi kluczową zaletę tej substancji. Dwutlenek chloru nie może być magazynowany i dlatego musi być wytwarzany na miejscu zastosowania.

Aktywność biobójcza ClO2

Badania mechanizmu aktywności dezynfekcyjnej wykazują dwa rodzaje oddziaływań:

  • reakcje specyficzne ClO2 z biocząsteczkami
  • wpływ ClO2 na czynności fizjologiczne mikroorganizmów
W pierwszym przypadku wykazano, iż ClO2 może reagować z niektórymi wolnymi aminokwasami (cysteina, tyrozyna, tryptofan oraz teoretycznie z niektórymi cząsteczkami RNA (np. wirusa polio). W związku z tym ClO2 ma bardzo silne własności wirusobójcze. Drugi typ mechanizmu powoduje spowolnienie a nawet uniemożliwienie syntezy protein czy to perforacji błon komórkowych. Reaktywność ClO2 względem cząsteczek protein i lipidów, prowadzi to zniszczenia błony komórkowej mikroorganizmów.

Działanie bakteriobójcze

Wyniki badań ilościowych prowadzonych już w latach 40-ch XXw. wykazują aktywność bakteriobójczą ClO2 przewyższającą aktywność tzw. chloru aktywnego. Wykazano, iż w zawiesinie, przy stężeniu 1-5 ppm (z ang. part per milion) ClO2 osiąga wysoką efektywność względem Escherichia Coli oraz Bacillus anthracoides. Podobnie wysoką ? wyższą od chloru aktywność bakteriobójczą ClO2 wykazano w dezaktywacji Bacillus subtilis, Bacillus mesentericus ,Legionella Pneumophila oraz spor Bacillus megatherium. Aktywność porównywalną z chlorem wykazano także w przypadku szczepów Salmonella typhosa oraz Salmonella paratyphi. Nawet bakterie odporne na działanie chloru, jak np. Legionella,mogą być całkowicie eliminowane przy pomocy dwutlenku chloru. Zwalczanie bakterii Legionella wymaga stosowania szczególnych środków ze względu na ich zdolność adaptowania się do warunków zabójczych dla wielu innych organizmów i dużą odporność na działanie biocydów. Główna różnica między dwutlenkiem chloru a chlorem lub podchlorynem polega na stopniowym rozkładaniu biofilmu przy niskich dawkach. Przy stężeniu 1 ppm dwutlenek chloru zabija praktycznie wszystkie Legionelle w biofilmie w ciągu 18 godzin. Znaczną redukcję biofilmu można uzyskać w takim samym czasie przy stężeniu 1,5 ppm. Ponadto dezynfekcyjne działanie dwutlenku chloru jest prawie niezależne od wartości pH, co oznacza, że może on być stosowany bez problemu w środowiskach zasadowych. Zastosowanie dwutlenku chloru oznacza więc nie tylko znaczącą poprawę bakteriologiczną instalacji wewnętrznych ale również usuwanie osadów organicznych z wewnątrz rurociągów.

Działanie pierwotniakobójcze

W efekcie przeprowadzonych badań nad aktywnością ClO2 względem pierwotniaków z gatunku Lamblia, Criptosporidia Naegleria gruberi wykazano wyższą od chloru efektywność dezaktywacji tych pierwotniaków. Stopień dezaktywacji 3-log (99.9%) osiągano przy stężeniach poniżej 2 ppm i w bardzo szerokim zakresie pH oraz temperatur.

Działanie wirusobójcze

Badania laboratoryjne jak i zastosowania praktyczne potwierdziły aktywność ClO2 w dezaktywacji wirusów. Wykazano porównywalną lub wyższą od chloru aktywność roztworów ClO2 w stosunku do wirusów Poliomyelitis, Coxsackie B3, Echovirus7, Hepatitis A. Badania wykazały możliwość osiągnięcia stopnia dezaktywacji 4-log (99.99%) przy iloczynie CT<35 ppm?min.